آنچه برای دستیابی به آن می‌کوشیم

جهانی که در آن هیچ بیماری به‌خاطر جغرافیا، فقر، جنگ یا ازهم‌گسیختگی سیستم نامرئی نشود.

دیده‌شدن، در این‌جا، نظارت نیست. نقطه‌ی مقابلِ فراموش‌شدن است: بیماری که تاریخچه‌اش همراه او حرکت می‌کند، پیگیری‌اش توسط کسی برعهده گرفته شده، و مراقبتش هر بار که دیده می‌شود از صفر آغاز نمی‌شود.

چهار هدف، مأموریت را به جهت‌گیری در طول سال‌ها—نه فصل‌ها—ترجمه می‌کنند.

• بهبود تداوم مراقبت — مسیر بیمار، نه ویزیت منفرد، را به واحدی بدل کنیم که سیستم آن را رهگیری و محافظت می‌کند
• تقویت ظرفیت سلامت محلی — به‌جای دورزدن کارمندان سلامت جامعه، پرستاران و پزشکان محلی، آن‌ها را توانمند کنیم
• ممکن‌ساختن پشتیبانی متخصص از راه دور — تخصص بالینیِ کمیاب را بدون آن‌که هر بیمار سفر کند به جوامع برسانیم
• ساختن شبکه‌های پایدار سلامت جامعه — برنامه‌هایی طراحی کنیم که از هر کمک‌هزینه، استقرار یا سازمان منفرد دوام بیشتری بیاورند

این اهداف، شیوه‌ی داوریِ ما درباره‌ی خودمان نیز هستند. اگر یک قابلیت، مشارکت یا برنامه دستِ‌کم یکی از آن‌ها را پیش نبرد، انحرافی از مأموریت است.